வாழ்க வளமுடன்!

 

சென்னை சட்டக்கல்லூரி நிகழ்வின் ஒர் பார்வை 

                                                  இங்குள்ள அனைவருக்கும் தாம் நலமாகவும் வளமாகவும் இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருக்கும். அது சுயநலமாகவோ, பொதுநலமாகவோ, சுயநலத்தில் பொதுநலமாகவோ, பொதுநலத்தில் சுயநலமாகவோ இருக்கலாம். தான் நலமாக இருக்க வேண்டும் என்பது சுயநலம், தான் நலமாக இல்லாவிட்டாலும் மற்றவகர்கள் நலமாக இருக்க வேண்டும் என்பது பொதுநலம், மற்றவர்கள் நலமாக இருந்தால் தான் தானும் நலமாக இருக்க முடியும் என்பது சுயநலத்தில் பொதுநலம், தான் நலமாக இருந்தால் தான் மற்றவர்கள்  நலமாக இருக்க முடியும் என்பது பொதுநலத்தில் சுயநலம், இவற்றில் ஏதாவது ஒன்று இருந்தால் கூட இங்குள்ள பிரச்சனைகளில் பெரும்பாலும் இல்லாமல் போகும். எதுவாக இருந்தாலும் தன்னோடு தான் சார்ந்த எல்லையோடு நிறுத்திக் கொண்டால் தீங்கில்லை. ஆனால் சுயநலம் போனாலும் பொதுநலம் வாழக்கூடாது, தான் அழிந்தாலும் பிறர் வாழக்கூடாது என்ற எண்ணமே அழிவுக்கு ஆதாரம். எல்லாம் அறிந்திருந்தும் அவ்வாறே அழிவது தான் அசிங்கம். ஏன் இந்த அசிங்கம்?

                                     பகுத்தறிவில்லாததாலா, படிப்பறிவில்லாததாலா, பண்பாடு இல்லாததாலா என்ன காரணம் என்று சிந்திக்கும் போது இவை எதுவும் இல்லாதுதான் காரணமாக சிந்தையில் தோன்றுகிறது. அன்று நடந்த சம்பவத்தை நோக்கும் போது அங்கே படிப்பு,பண்பு,ஒழுக்கம்,கட்டுப்பாடு,கட்டுக்கோப்பு,நீதி,நிர்வாகம் என்று எதுவும் இல்லை. எல்லாவற்றையும் விட மனிதநேயமும் இல்லை மனிதநேயம் இல்லாத இடத்தில் மனிதர்களும் இல்லை. இவற்றை எல்லாம் விதைக்காத வளர்க்காத எவையும் கல்வி கூடங்களாக இருக்க முடியாது. இங்குள்ள அனைவரும் ஒன்றை தெளிவுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும் யார் பிறருக்கு உதவ முன்வரவில்லையோ யார் பிறருக்கு நேரும் அநீதியை தடுக்க முன்வரவில்லையோ அவர்கள் தங்களுக்கு மற்றவர்கள் உதவ வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பதற்கு எந்த உரிமையும் இல்லாதவர்கள்.   யார் இந்த உரிமை இல்லாதவர்கள்?, நிச்சயமாக நாம் தான். நாம் பிறருக்காக போராடவில்லை, பிறரும் நமக்காக போராடமாட்டார்கள். நமக்கு இதற்கெல்லாம் நேரமும் இல்லை. நாம் வாழ்ந்தாக வேண்டும், பாதுகாப்பாக வாழ்ந்தாக வேண்டும். எந்தப் பிரச்சனையும் நமக்கு வராத வரை எல்லாம் சுலபமாக அமைந்துவிடும். நாம் எப்போதும் மிகுந்த பொறுமைசாலிகள் தான். நமக்கே எதுவும் நேர்ந்தாலும் கூட அதை சகித்துக்கொள்ளும் அளவிற்கு பொறுமைசாலிகள். ஊர் இரண்டுபட்டால் கூத்தாடிக்கு கொண்டாட்டம் என்பார்கள். இங்கு நாம் கண்மூடிக்கொண்டிருப்பதால் விழித்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் பிழைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சுரண்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நமக்கு கிடைத்திருக்கும் அரசியல்வாதிகள் அனைவருமே சுயநலமில்லாத பொதுநலவாதிகள். எரிகின்ற தன் வீட்டை விட்டுவிட்டு பக்கத்து தெருவில் எரியும் வீட்டை சரிசெய்ய முயன்று கொண்டிருக்கிறார்கள்.  இதை எல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பொறுமைசாலிகள் நாம்.  

இலங்கையில் இனம் அழிகின்றது

இங்கே மனம் கொதிக்கின்றது

இந்த அரசு அங்கேயும் வேடிக்கை பார்க்கின்றது

இங்கேயும் வேடிக்கை பார்க்கின்றது.

நாமும் அதையே செய்வோம்.செய்கிறோம். அதிகபட்சமாக நம்மால் வருத்தப்பட முடியும், நிவாரணம் அளிக்கமுடியும். அது காயத்திற்கு மருந்தாகும், உயிருடன் இருப்பவர்களுக்கு மட்டும். காயம் ஏற்படாமல் தடுக்க என்ன செய்ய வேண்டும்? பொறுமையோடு இருக்க வேண்டும். தென்ஆப்பிரிக்காவின் இன்னல்களுக்கு நாம் என்ன செய்ய முடியும் என்று காந்தி நினைத்திருந்தால் இந்தியாவும் சுதந்திரம் அடையாமலே இருந்திருக்கும்.நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் காந்தியும்,பகத்சிங்கும்,வ.உ.சியும் ஆண்டுக்கு ஒருமுறை பிறந்து கொண்டிருந்தார்கள். இனி நூற்றாண்டுகளுக்கு ஒருமுறையேனும் பிறப்பார்கள் என்ற நம்பிக்கையோடும், நமக்கிருக்கும் பொறுமையோடும் இங்கு நடக்கும் அத்துணை அசிங்கங்களோடும் வாழ்வோம் வளர்வோம்.

Advertisements

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

%d bloggers like this: